Ağırlık Merkezi: İNSANIN KENDİSİ

Toplum bilincini ve kimliğini kazandığında insanın kurduğu ilşikiler daha gerçekçi olur.Çünkü mantık ve hisler şekillenmiş,yapılan tercihler ya da seçimler –iyi ya da kötü olsun- bir anlam kazanmıştır.Neler olduğunun tam olarak farkına varmadan insanlarla dolu bir daireye süreklenirsin,şuurun yerinde.

Ve insanlarla iletişim kurma gibi bir doğal süreçte onları seversin,onlara kızarsın,değer verirsin,yalanlar söylersin,onlar için üzülürsün,onlar adına üzülürsün,onlardan nefret edersin,kaçarsın,saklanırsın, ,onlar için ağlarsın,onlarla kavga edersin,,onlara hediyeler verirsin,sarılırsın,şarkılar yazarsın,şiirler yazarsın,selam verirsin,yemek yaparsın,onları öpersin,üzersin,ağlatırsın,ayaklarını yerden kesersin,onlar yüzünden pişman olursun,onları pişman edersin,onları içine alan hayaller kurarsın,onlarla dans edersin,tartışırsın,planlar yaparsın,onları yüz üstü bırakıp çekip gidersin,geride bırakılan sen olursun,onları bekletirsin,beklersin.Onların arkasından konuşursun,arkandan konuşurlar.Onları incitirsin,onlara süprizler yaparsın.

Ve onun için nefes alıp verirsin,sade ve sadece hayatında ona aşık olacağına inanırsın, onu terk edersin,terk edilirsin.

Eğer sen bu döngüde dairenin merkezinde olmazsan,onlar büyür ve büyür,çoğalır ve genişler ve seni dairenin dışına iteklerler.Daire büyür ve büyür ve sen dışarda bir yerlerde küçülür ve küçülürsün.

En önce,her şeyden önce sen gelmelisin.

 Yoksa koskoca dairede bir nokta bile olamazsın

Dışarda bir yerlerde
Küçülür ve küçülürsün

.

.

.