Elleri cebinde yürüyen adam,adımların hayatın ritimlerini kaçırmış gibi.Soğuğa aldırmadan geçen zaman kulaklarının arkasından akıyor.Islıkların buz tutmuş.Dudakların kaç zamandır hasret kelimelere,kendi sesin akan zaman içinde hapis.Ne dinleyebiliyorsun onu ne söyleyebiliyorsun.
Ceplerin,ellerin kokuyor.
''Hiç bir gün yeni bir birlikteliği getirmez,nefes almak benim için alışkanlığa dönüştüğü zaman aynalara bakmayı bıraktım''..
Sesin bu cümleleri giydi ve sen bir daha üstünden çıkarmadın.
***
Öykü yazmaya çalışıyorum ama kelimelerim bitti.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder