GÜN YİTTİ TOZLU BİR RÜZGARDA

Sorunun ne olduğundan ve nasıl başa çıkabilirizden daha çok,onun problemlerini yok saymakla ve ondan normal davranışlar sergilemesini beklemekle ilgileniyorduk.Ufak tefek yanılgılarla nefes alıyorduk ama büyüyen yanılgıların altında kalacağımızı hiçbirimiz hesaba katmamıştık.Biz bir hayatı mahvediyorduk,bizim gibi olmayan birini bizdenmiş gibi sayıyorduk.

     Ana rahminden ayrıldığında ağlamamıştı.Ne ciğerlerine ne de beynine oksijen gitmişti.Annem oğlu Ahmet’i ölü doğurmuştu.Ve onlar hastahanede değil,köyde kerpiç bir evin soğuk odasındaydılar.Cehalet ve ilgisizlik Ahmet’in hayatını siyahlara boyayacaktı ve bizi hiç kapanmayan boşluklarla dolduracaktı.Hastahane koridorlarından sonra yeni bir hayat daha başlamıştı,milyarların içine bir bebek doğmuştu.O benim abimdi ve ben onun ilk anlarına tanık olmadan büyümüştüm.Diğer abimse her şeyin farkına varacak yaştaydı,ama kabullenmek zordu.Abim Ahmet de davranış bozukluğu ortaya çıktı.Ne annemin sütüyle beslenebildi ne de babamın sevgisiyle.Öyle bir ilgisizlikti ki bu tedavi görebilseydi abim belki şu anda olduğundan farklı olacaktı.Olacaktı.

Zaman geçiyordu büyüyorduk biz,en büyük abimle ben büyüyorduk.Ahmet hep düşüyordu,hep bir şeyleri kırıyordu,hep yaralanıyordu,düşürülüyordu bazen de dayak yiyordu.Oysa en çok onun ihtiyacı vardı oyuncaklara,arabalara,baba elinden tutup parklarda salıncaklara binmeye.En çok onun ihtiyacı vardı sağlıklı beslenmeye,cesaretlendirilmeye,sevildiğini hissetmeye,öpücüklere boğulmaya.Eksik büyüyordu işte,bir yanı hep eksik.

Biz veremezmiydik sanki?Ama o bizim için hep susması söylenen çocuktu .Her şey cıstı onun için,dokunmamalıydı.O normaldi de her şeyi normal değilmiş gibi yapıyordu.Asıl bizler –miş gibi yapıyorduk.Kendimizi çok büyük yalanlarla kandırıyorduk.

Ve abim okula başladığında okuma yazmayı bir türlü öğrenemedi.Ah canım annem ne de çok emeği vardı onda,hiç okulundan çıkmazdı,masadan kalkmazdı.Okumayı da yazmayı da hep annem öğretti.Arkadaşlarıyla anlaşamazdı,kavga ederdi sıkça ve dayak yerdi.Aynı okuldaydık onunla.Bu hallerine dayanamıyordum ama onun elinden tutmasını ben bildim ama babam bilmedi.Erkek gibi kavga ederdim arkadaşlarıyla bazen ben de dayak yerdim.Ne zorlu bir süreçti benim için.Onun alaya alınması beni ve annemi hep kahrederdi.Boşluklar hızla büyüyordu.

Abim liseyi okumadı,istemedi.Biz de kabullendik.Artık evdeydi ve başlıyorduk.Babam daha fazla dövmeye başlamıştı abimi.Onun zihinsel olgunluğa ulaşmasına izin verilmiyordu evde.Aslında biraz titrenseydi üstüne her normal insanda olan kabiliyetleri kazanacaktı.Biz ne yapıyorduk?Öldürüyorduk onu.Konuşması yasaktı,bir şey söyleyecek olsa susturuluyordu.Çok yese sürekli laf ediliyordu.Hakaretlere maruz kalıyordu.Dışarda onu gözetelim derken evin içinde onu söndürüyorduk.Toplum içine girmesine izin vermedik,onu ne sinemaya götürdük ne tiyatroya.Kız arkadaşı bile olmadı.Ölesiye yalnızdı.Renkleri unutmuştu,renklerin kokusunu unutmuştu.Bir keresinde kavgamızda bağırmıştım ona intihar etde kurtulalım senden diye.Ah Tanrım,nerden bilebilirdim yiteceğini..

Yiteceğimi..

Bir zaman sonra,o öldü,o kendini öldürdü,beni öldürdü,ellerimi ,dilimi ,kelimeleri ,sesimi öldürdü.

İntihar etti,rüzgarın gidişyle o da gitti.Ne büyük pişmanlıktı benim için.Öyle şekil ve renktelerdi ki ailenin geri kalan bireyleri, ben onları hiç tasvir edemedim.Hatıralar yağmur gibi yağdı ellerime,ben onu hep kötü günlerle hatırladım.Biz bir şey paylaşmadık,konuşmadık.Ben paylaşmadım,konuşmadım anlamadım onu.Eskisi gibi hayatıma devam edemedim.Sorsanız ne haldeyim,ben hiçbir şeye özne olamadım.

Gün yitti tozlu bir rüzgarda,o yitti..onun günleri yitti.Es rüzgar es nasılsa geri gelmeyecek hiçbir şey..

Dip not:Hikaye yazmaya çalışıyorum,kurguladım.