DUYDUM BİR RENK hışırtısı rüyamda..

kimsecikler yok burda.nereye doğru gidebilirim diye düşünüyorum sadece.Çalılar var sıklıkla,sanki arkalarından çizgi film kahramanları çıkacakmış gibi.Öylesine kandırmaca dolu ama öylesine renkli.Kelebekler var şimdi,kıskanıyorum onları.Hem kokularını hem vurdumduymazlıklarını.Aslında ben de güzel kokarım,bahar gibi.O zaman beni kim kıskanır?
Rüzgar dansa davet etti beni,gözlerim kapalı,püskürüyorum bulutlara kelimelerimi.Yağmur olup düşüyor toprağa ve bir çiçek büyümek için acele ediyor.Kokusu benim gibi.
Yeşil inatlaşıyor benimle,oysa değiştirmeyeceğimi biliyor.Siyah-beyaz görüntüler gerçekleri hem açığa vurmasını hem de saklamasını iyi biliyor.Diyorum ona,senin yapraklarında damla olmak yerine onlar toprağa düşüyor.Ve biz basıp geçiyoruz üstlerinden.Ama onlar değil,canı yanan bizleriz.
Bir fotoğraf karesine hapsetmiştim sesini.Uğultular arasından seçmeye çalışıyorum.Kahkaların gıdıklıyor beni.Anılar acele eden çiçeğin tomurcuklarına düşüyor şimdi,aniden,kaydılar elimden.
Sayıları atlayarak saymayı severdim,neleri kaçırdığımı bilmeden.Üçten yediye atlarken,bana vaadedilen şansları kırptım,kırptım.Bana göz kırpmalarına izin vermedim.ama kimseyi suçlamadım kendimi bile.
ağaçlar en sevdiğimiz şarkıyı söylüyor.
Görüntüler bulanıklaşıyor
Kaybolmaya başladılar
ağaçlar şarkı söyleyince ben uyanıyorum seslerine..


Gri bir kent,kırmızı ışıklarda soluklanan arabalar ve insan gürültüleri.Yeşili az kiri çok bu keşfedilmeyi bekleyen sokaklara aidim oysa ben.